kontakt@prosumentinfo.pl

Pierwsze badania nad efektem fotowoltaicznym i ogniwami słonecznymi miały miejsce w pierwszej połowie XIX wieku [12]. W 1839 roku Alexandre Bequerel wykonał doświadczenie, w którym naświetlał jedną z dwóch zanurzonych w elektrolicie elektrod wykonanych z tego samego metalu. W wyniku naświetlania, między elektrodami generowała się różnica potencjału, czyli napięcie. Kolejne badania, Charlesa Frittsa czy Russella Ohla, pozwoliły na stworzenie ogniwa krzemowego. Pierwsze ogniwa miały niewielką sprawność konwersji i oparte były na krzemie monokrystalicznym, domieszkowanym w procesie wzrostu.

Przełom w technologiach fotowoltaicznych związany był także w przełomem elektronicznym. Badania nad diodami i tranzystorami krzemowymi stymulowały badania nad ogniwami fotowoltaicznymi. W latach 70. powstały pierwsze instalacje do zasilania sterowania ruchem, sygnalizacji, boi nawigacyjnych, w telekomunikacji oraz tam, gdzie duża moc zasilania nie była konieczna. Lata 80. to z kolei zastosowanie fotowoltaiki do małych urządzeń elektronicznych, jak kalkulatory czy zegarki. Koniec XX i początek XXI wieku to już dynamiczny rozwój fotowoltaiki, którą znamy obecnie. Powstawanie komercyjnych instalacji fotowoltaicznych czy małoskalowych instalacji jest rzeczą naturalną. Czynnikami, które przyczyniły się do przyspieszenia rozwoju technologii fotowoltaicznej i wpłynęły na tworzenie nowych instalacji, były wzrost sprawności nowych ogniw, postępujący kryzys energetyczny i rosnąca degradacja środowiska, spowodowana między innymi emisją CO2.

Ogniwo fotowoltaiczne składa się z elementów takich jak:
– płytka półprzewodnikowa, najczęściej wykonana z krzemu monokrystalicznego lub polikrystalicznego, w której wytworzone zostało złącze p-n,
– kontakty tj. elektroda przednia i tylna, przednia elektroda powinna być ukształtowana tak, aby maksymalizować ilość promieniowania padającego na obszar złącza,
– warstwa odblaskowa, która pokrywa przednią powierzchnię ogniwa.
Close Menu